บทที่ 12 หัวใจที่หายไป (1)

ปณัยที่ก้มหน้าก้มตาอ่านรายละเอียดของเอกสารในแฟ้มชะงัก...ชั่วแวบหนึ่งที่นิสัยช่างพูดของบราลี ทำให้เขาหวนระลึกถึงใครอีกคนอย่างห้ามไม่ได้ นัยน์ตาที่หลุบต่ำหม่นมัวยิ่งขึ้น เมื่อหัวใจเฝ้าร้องเรียก

‘คุณปรียา คุณปรียาของคุณณัย’

สิ้นคำเรียกหา ก็มีเสียงตอบรับกลับมาจากส่วนลึกในสมองที่จดจำไม่เคยลืม

‘จ้า...ป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ